Tijdens ons telefoongesprek van 19 februari 2008 vroeg Jan Maarten mij om direct een website voor hem op te zetten. Ik was verbaasd, want in al die jaren dat hem kende had hij altijd een afkeer van computers en Internet getoond. Ook de door hem gewenste naam riep in eerste instantie vraagtekens op: www.kriscrosskrasroads.nl . Zijn uitleg was, dat het een samentrekking was van twee items, die hem bijzonder boeiden: Kris-Kras en Crossroads. Kris-Kras was een jeugdtijdschrift,dat vanaf1954 tot 1966 in Nederland verscheen en het Crossroads Museum in Corinth, Missisippy, U.S.A. . Ik was heel gelukkig, dat Jan Maarten uiteindelijk toch tot het nieuwe communicatie medium bekeerd was en op 23 februari 2008 ging deze website de lucht in. Tijdens ons bezoek op Vrijdag 29 februari 2008 kon ik Jan Maarten met mijn laptop de site laten zien en hij was erg tevreden met het resultaat. Ik was hiermee erg blij, want hij had mij maar zeer summiere aanwijzingen over inhoud en vormgeving gegeven en hij had alle kennis om kritisch over de vormgeving te zijn. Hij wilde gelijk een Toshiba note book kopen om deze site verder te kunnen updaten. ’s Zaterdagmorgen belde ik nog met hem om een aantal details door te spreken, maar dit bleek helaas ons laatste contact te zijn geweest; hij overleed dezelfde avond.

In overleg met zijn lieve vriendin Silvia de Vries, die 27 jaar lang hem door dik en dun liefdevol verzorgde, heb ik deze website omgebouwd tot een herinnering aan onze dierbare vriend Jan Maarten Hafkamp, want ook mijn vrouw Wil was heel erg op hem gesteld.

 

DE LEVENSLOOP VAN JAN MAARTEN HAFKAMP

Jan Maarten Hafkamp werd in Leiden geboren op 17 september 1951 en ontving zijn basis scholing op een kostschool in Zeist. Daarna volgde hij een polytechnische opleiding, maar  dit gaf hem niet voldoende voldoening.

Daarom verhuisde hij naar ’s Gravenhage en schreef zich daar in bij de Vrije Academie voor de studierichting schilderen, beeldhouwen en etsen, welke hij met succes afrondde. Het grote stadsleven beviel Jan Maarten niet erg en daarom verkaste hij in de zestiger jaren naar het landelijke West-Friesland. Daar werd  hij medeoprichter van de eerste Nederlandse Biologische Voedsel Verdeel Centrale in Wognum. Rusteloos als hij was verkaste hij daarna naar Frankrijk. Wat hij daar deed, heeft hij mij nooit verteld, maar het zou mij niet verbazen, als hij daar als muzikant de kost verdiende. Van huis uit had hij het pianospelen meegekregen, ook met blaasinstrumenten kon hij goed uit de voeten, maar hij was vooral een uitstekende blues gitarist, zowel akoestisch als elektrisch. Toch bleef Nederland trekken en Jan Maarten ging naar Amsterdam, alwaar hij in 1971 één van de krakers werd van de Prinses Irene School aan de Lindengracht. Zijn verblijf werd uiteindelijk gelegaliseerd en Jan Maarten betrok het voormalige gymnastiek lokaal op de begane grond. Hij bouwde in dit grote vertrek een entresol en kreeg zodoende voldoende ruimte om zijn grote passie, het verzamelen, te gaan  beoefenen.

 

 

Zijn vriendin, Silvia de Vries, woonde in hetzelfde pand en deelde 27 jaar lang lief en leed met hem in goede maar ook in slechte tijden. Jan Maarten Hafkamp begon in 1974 met het verzamelen van gitaren en was hiermee waarschijnlijk de eerste privé gitaarverzamelaar in Nederland. Tegenwoordig wil iedereen gitaren verzamelen en gaat het vooral om het grote geld. Dit was bij Jan Maarten echter niet het geval; bij hem ging het om de liefde en passie voor het instrument, waarbij de waarde een ondergeschikte rol speelde. Zijn favoriete merk was het Italiaanse Wandré, omdat de exotische vormgeving vanuit zijn kunstzinnige geest hem bijzonder aansprak. Hij bouwde de grootste Wandré verzameling buiten Italië op en de Italiaan Marco Bastra bezocht Jan Maarten om zijn gitaren te fotograferen voor zijn Wandré boek.

 

Een aantal Wandré gitaren van Jan Maarten

 

Jan Maarten kreeg echter vooral landelijke bekendheid als de ultieme Egmond verzamelaar, niet alleen akoestische- en elektrische gitaren en basgitaren, eveneens in alle submerken, maar ook lapsteelgitaren, versterkers en accordeons. Op iedere Vintage Gitaarbeurs was hij als één van de eersten aanwezig om Egmonds op de kop te tikken en je zag hem altijd weer met een aantal aanwinsten vertrekken. Jan Maarten hield niet bij hoeveel Egmonds hij bezat; hij dacht zelf tussen de 200 en 250 stuks. Maar het bleef niet bij deze merken; kijkt u maar eens op de pagina ‘JMH MUSEUM’, dan krijgt u een idee van de verscheidenheid van zijn collectie. Ook had hij een aantal Gibson en Fender gitaren en een interessante collectie steelgitaren, gitaren en versterkers van het Nederlandse merk Vox Humana. Jan Maarten ontwikkelde in de loop der jaren een bijna encyclopedische kennis over gitaren. Deze kennis, maar ook zijn artistieke gaven kwamen duidelijk naar voren in zijn ontwerp en bouw van zijn eerste gitaar met bijbehorende koffer, zie de pagina ‘JMH GUITARS’. Geen wonder dat hij hiermee in 1992 de eerste prijs voor de meest originele gitaar behaalde op de Vintage Gitaar Beurs in Veenendaal.

Wat velen niet weten is dat Jan Maarten ook een enthousiast verzamelaar was van nostalgische antieke en curiosa voorwerpen. Zijn ‘jachtterrein’ was vooral de Amsterdamse Noordermarkt, waar hij iedere Maandagmorgen aanwezig was. Hij verzamelde van alles als het maar oud en mooi was: autootjes, pentekeningen, gedecoreerde blikken, luidsprekers, kookboeken, knijpkatten, stripboeken, affiches, kortom teveel om op noemen.

Jan Maarten praatte weinig met ons over zijn ouders, maar hij roemde wel de breikunst van zijn moeder en hij droeg dan ook praktisch altijd de door haar vervaardigde truien.

Eind 2006 kreeg Jan Maarten steeds meer pijn en in januari 2007 werd bij hem longkanker in een terminale vorm geconstateerd. Hij nam dit ogenschijnlijk vrij laconiek op, maar het moet heel moeilijk voor hem zijn geweest om voort leven met de wetenschap, dat zijn levensduur nog maar beperkt was. Zijn conditie ging steeds verder achteruit en in de lente van het vorige jaar was hij dermate verzwakt, dat opname in het ziekenhuis onvermijdelijk was. Hier sterkte Jan Maarten wel weer wat aan, maar hij voelde zich daar hoogst ongelukkig en beknot in zijn vrijheid. Tot overmaat van ramp wisten de behandelende artsen niets beters te bedenken als hem naar een sterfhuis te laten overbrengen. Gelukkig greep zijn vriendin Silvia de Vries toen in; zij reorganiseerde de woning, zorgde voor een aangepast bed en Jan Maarten kon weer naar huis. En toen gebeurde er een klein wonder: dankzij de intensieve verzorging door Silvia, maar vooral door zijn eigen wils-, geest-  en overlevingskracht pakte Jan Maarten de draad weer op. Hij ging weer naar de Noordermarkt, bleef zijn verzamelingen uitbreiden en op de Vintage Gitaarbeurs in september 2007 kocht hij nog vijf Egmond gitaren en een Royal en een Egmond versterker.

  

 

Maar de pijnen bleven, ondanks chemo kuur en zware medicijnen. Jan Maarten heeft waarschijnlijk zijn einde voorzien, want vanaf half februari 2008 werd hij hyperactief. Hij vroeg mij om zijn eigen website te maken,zie boven. Toen wij hem op 29 februari 2008 bezochten, waren wij verbaasd wat Jan Maarten in één maand allemaal bedacht en gerealiseerd had: drie wachttorens, een ontwerp voor een nieuwe JHM gitaar en een gecombineerde affiche voor de Vintage Gitaar Dag en het Muziek Instrumenten Museum Amsterdam. U kunt deze vinden op de pagina ‘JMH MUSEUM’.  

 

Op 1 maart 2008 is Jan Maarten Hafkamp overleden en talloze aanwezigen bij zijn crematie op 5 maart 2008 waren het beste bewijs hoe geliefd hij in allerlei kringen was.

Jan Maarten was klein van postuur, maar groot in geest,visie, kennis en daden. Velen zullen zijn sprankelende persoonlijkheid node missen.

Tot slot nog onze oprechte dank aan Silvia de Vries; ik ben ervan overtuigd, dat zonder haar liefdevolle verzorging Jan Maarten al veel eerder van ons heen zou zijn gegaan.

 

 

JMH POSTZEGEL

 

Ter nagedachtenis aan Jan Maarten heb ik TNT Post gevraagd om een postzegel met zijn beeltenis uit te brengen.

 

 

 

 

 

Cees Bakker-ceesckb@planet.nl